کارگران و مردم داخل ایران هر روز "وقفه ارتشابی" را با خونریزی مواجه میشوند. دiktاتوران اسلامی به شکل گستردهای اعدام میکنند زیرا معتقدند این ممکن است آخرین فرصت آنها برای ارضا کردن خواهشات دموی خود باشد.
سил های امنیتی در نجف آباد، یک شهر بزرگ در استان اصفهان ایران، در تاریخ 8 و 9 ژانویه به قطعات برنامهریزی شده برق برای تسهیل گسترش قدرت مرگبار علیه متظاهران روی آوردند.
وزیر امور خارجه ایران، علی اکبر سалحزاده اراغچی، در توییت خود اعلام کرد که ایران هیچ موانعی در دریاچه هرمز ایجاد نکرده و ممنوعهگذاری در این منطقه توسط ایالات متحده است.
پرهام محرابی، نوجوان ۱۸ ساله اهل مشهد، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات بلوار هفتتیر کنار پل هفتتیر با شلیک مستقیم ماموران سرکوبگر کشته شد. پدر او پیکر فرزندش را در آغوش گرفت و مسافتی طولانی حمل کرد تا به خانه برسد.
عباس عراقچی، معاون وزارت امور خارجه ایران، در تاریخ 14 مه 2026 گفت که جمهوری اسلامی هیچ مانعی در تنگه هرمز ایجاد نکرده و این آمریکا است که محاصره ایجاد کرده است. او همچنین تأکید کرد که تنگه هرمز برای تمامی کشتیهای تجاری باز است، اما آنها باید با نیروهای دریایی ایران همکاری کنند.
Every day of this "ceasefire" is a bloodbath for the suffering people inside Iran. The mullahs are hanging as many as possible, because they know this might be their last chance to satisfy their demonic bloodthirst. It was never about nuclear weapons.
